Δυστυχώς, είμαι ένας που τζιείνους που δουλέφκουν τα Σάββατα. Έτσι τζιαι το περασμένο Σάββατο, εσηκώστηκα με πολλύν κόπο, αφού εξενυχτήσα λλίον την προηγούμενη νύχτα, εσάστηκα, τζιαι έπιασα το αυτοκίνητο που το ππάρκι, τζιαι επήα δουλειά. Κατά η ώρα ενιάμιση, αθθυμήθηκα ότι εν ήπια το χάππι μου (όϊ της πελλάρας, το άλλο) οπότε επετάχτηκα έσσω να το πιώ.
Φτάννοντας στο ππάρκι της πολυκατοικίας είδα κοσμοσυρροή, ένα περιπολικό, μπάτσους κλπ. Λαλώ που μέσα μου, αλώπως εν οι που κάτω πάλε. Έσιει ένα ζευκάρι που κάτω μας, τζιαι έσιει τρείς ημέρες που κάμνουν καυκά τρικούβερτο. Προχτές ετσιριλλά τζιαι έκλαιε όπως τη λόττα πον να την ισφάξουσιν. Εν ιξέρω αν τζιεινος ο γάρος έδερνε την, αλλά μαλλον έτσι φαίνεται. Την Παρασκευή, η ώρα 7 το πρωϊ, η γυναίκα ερότσιαζε τον άντρα της της τζιαι εβούραν τον μεσ' το ππάρκι φωνάζοντας: "Τί ώρα εν τούτη που έρκεσαι έσσω; (Φαίνεται ο άνθρωπος εποτζιοιμήθηκε στην αγκαλιά κανενού ανθού της Μολδαβίας, έκαμε κανένα έγκλημα;) Είπα σου εν να φύω! Να μεν ξαναπατήσεις έσσω αν θα έρκεσαι έτσι ώρες! κλπ κλπ". Λαλώ εν τωρά που εν να φάει καμιαν αδέσποτη κανένα αυτοκίνητο, αλλά είσιει καλό σημάδι η κυρία.
Τελικά επήα να δώ ήντα μπου έγινε. Τελικά εν ήταν το αγαπημένο ζευγάρι. Έππεσε το ππεριβάζι ενός παραθύρου που τον 6ο όροφο, τζιαι το αυτοκίνητο που ήταν πουκάτω ..... έκαμεν την. Όπως τζιαι η ιδιοκτήτρια του αυτοκινήτου, που είσιε ένα καπω τζιαι ένα φτερό με... ππεριβάζι. Ο αστυνομικός εμάσιετουν να έβρει ποιου εν το διαμέρισμα, τηλέφωνα, ιστορίες. Ρωτώ την διπλανή, "Ήντα ώρα έγινε το συμβάν;" Λαλεί μου "η ώρα 5 το πρωϊ, έν άκουσες τίποτε;"
Η ώρα 5;!;! Το αυτοκίνητο μου ήταν παρκαρισμένο δίπλα που το εν λόγω αυτοκίνητο, έπιασα το το πρωί, έφυα τζιαι δεν επήρα πρέφα!!! Πάω βουρητός στο αυτοκίνητο, θωρώ το ποτζιει, θωρώ το ποδά, ευτυχώς εν είσιε τίποτε.
Αλλά παρατηρητικότητα που την έχω ρε γαμώτο! Ολόκληρο ππεριβάζι πάνω στο καπώ του αυτοκινήτου δίπλα που αυτοκίνητο μου τζιαι να μεν δω τίποτε;
Monday, October 16, 2006
Friday, September 22, 2006
Κατσε Καλα
Εν νομίζω να το ανέφερα αλλά η δουλεία μου εσιει σχέση με αυτοκίνητα τζιαι τα παρελκόμενα τους. Ενώσο ήμουν στην Φρανκφούρτη έλαβα ένα τηλεφώνημα από ένα πελάτη από την Κύπρο, λέγοντας μου ότι διάβασε στην εφημερίδα ένα άρθρο που έλεγε ότι η Κύπρος έιναι η πιο άκριβή χώρα σε εξαρτήματα αυτοκινήτων, "τζιαι αλώπως κλέφτετε μας". Wow dude, ήξερες ότι είμαι εξωτερικό, εν κανεί που πλερώνω τζιαι ρόουμινγκ, έπιασες με να με πείς τζιαι κλεφτη;
Πραγματικά με επαραξένεψε το γεγονός, καθότι ξέρω ότι ο τομέας μας είναι μια εξαίρεση από τις άλλες επιχειρήσεις: τα συνεργεία αυτοκινήτων κονωμούν σε ποσοστά εκπτώσεων από τις αγορές τους, παραπάνω που τους εισαγωγείς. Υπολόγισα ότι κάτι τέτοιο έφταιε, αφού στο τέλος ο ιδιώτης ιδιοκτήτης αυτοκινήτου, επλέρωννε τα μαλιοτζιέφαλα του με διπλοπλήρωμα ΦΠΑ, που τα έξυπνα συνεργεία. Γι'αυτό τζιαι πολλοί ιδιώτες, ψουμνίζουν μόνοι τους τα ανταλλακτικά τους τζιαι παίρνουν τα του μηχανικού, πληρώνοντας δε λιγότερα σε parts αλλά διπλοπληρώνουν το labour, γιατί οι μηχανικοί αρρωστουν οταν δεν φκάλλουν προμήθεια.
Επιστρέφοντας Κύπρο, ένεκάτωσα τζιαι ήβρα το εν λόγω άρθρο. Δκιαβάζοντας το, είδα ότι η έρευνα προερχόταν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ασφάλισης. Έτσι εξηγείται... Στα πιο πανω προσθέστε:
1) Οι ασφαλιστικές εταιρείες αρκούν να πιερώσουν. Οπότε τα συνεργεία, "βαλλουν πάνω" στις αρχικές τιμές των εξαρτημάτων (των οποιών ήδη επωφεληθήκαν την έκπτωση) τζιαι στα εργατικά τους. Αυτό στο παζάρι ονομάζεται "πουπανωπροίτζι".
2) Στην Κύπρο, κάθε εταιρεία έσιει ένα υπεύθυνο αγορών, ο οποίος αποφασίζει από που θα γίνονται οι αγορές της εταιρείας. Όταν η εταιρεία εν μεγάλη όπως μια ασφαλιστική στην προκειμένη περίπτωση, ο υπευθυνος αγορών εν υπάλληλος. Οπότε δεν τον κόφτει να γοράσει η εταιρεία του που τζιαμέ που εν πιο φτηνά, αλλα που τζιαμέ που εν πιο πολλη η μίζα που θα εισπράττει, εφόσον εν να τους δώσει την δουλειά. (note: αυτό δεν συμβαίνει ΜΟΝΟ στις ασφαλιστικές)
Έτσι για να ανακεφαλαιώσουμε έχουμε, τις εκπτώσεις που παίρνουν τα συνεργεία, το "πουπανωπροίτζι", τζιαι επίσης τις μίζες. Αλλά δεν τελείωνει εδώ το πράμα. Στο παραφούσκωμα των τιμών τούτων, έχουμε και ένα άλλο βραχνά που ανεβάζει το "κασέ" ακόμα πιο ψηλά, και συγκεκριμένα 15% πιο πάνω. Ο γνωστός ΦΠΑ, ο οποίος προς το παρών έιναι 15% και αναμένεται να ψηλώσει στο εγγύς μέλλον.
Μετά περιμένουμε να μην είμαστε ακριβοί. Και όμως είμαστε οι πιο φτηνοί. Το πρόβλημα είναι ότι μέχρι να φτάσει το προϊον στον end user, ο τελευταίος όχι μόνο πληρώνει την νύφη, αλλά πλουμίζει την τζιόλας τζιαι μάλιστα πλουσιοπάροχα.
Οπότε κύριε πελάτη, που μου τηλεφώνησες εξωτερικό πως σε κλεφτω, νομίζω ότι διαβάζοντας το άρθρο, τζιαι όχι μόνο να δείς την επικεφαλίδα, θα βοηθούσε να αναγνωρίσεις τον "κλεφτη". Ναί, είσαι εσύ.
Σημείωση: Το εν λόγω άρθρο είναι από τον Πολίτη, τεύχος 12 Σεπτεμβρίου 2006, σελίδα 16.
Πραγματικά με επαραξένεψε το γεγονός, καθότι ξέρω ότι ο τομέας μας είναι μια εξαίρεση από τις άλλες επιχειρήσεις: τα συνεργεία αυτοκινήτων κονωμούν σε ποσοστά εκπτώσεων από τις αγορές τους, παραπάνω που τους εισαγωγείς. Υπολόγισα ότι κάτι τέτοιο έφταιε, αφού στο τέλος ο ιδιώτης ιδιοκτήτης αυτοκινήτου, επλέρωννε τα μαλιοτζιέφαλα του με διπλοπλήρωμα ΦΠΑ, που τα έξυπνα συνεργεία. Γι'αυτό τζιαι πολλοί ιδιώτες, ψουμνίζουν μόνοι τους τα ανταλλακτικά τους τζιαι παίρνουν τα του μηχανικού, πληρώνοντας δε λιγότερα σε parts αλλά διπλοπληρώνουν το labour, γιατί οι μηχανικοί αρρωστουν οταν δεν φκάλλουν προμήθεια.
Επιστρέφοντας Κύπρο, ένεκάτωσα τζιαι ήβρα το εν λόγω άρθρο. Δκιαβάζοντας το, είδα ότι η έρευνα προερχόταν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ασφάλισης. Έτσι εξηγείται... Στα πιο πανω προσθέστε:
1) Οι ασφαλιστικές εταιρείες αρκούν να πιερώσουν. Οπότε τα συνεργεία, "βαλλουν πάνω" στις αρχικές τιμές των εξαρτημάτων (των οποιών ήδη επωφεληθήκαν την έκπτωση) τζιαι στα εργατικά τους. Αυτό στο παζάρι ονομάζεται "πουπανωπροίτζι".
2) Στην Κύπρο, κάθε εταιρεία έσιει ένα υπεύθυνο αγορών, ο οποίος αποφασίζει από που θα γίνονται οι αγορές της εταιρείας. Όταν η εταιρεία εν μεγάλη όπως μια ασφαλιστική στην προκειμένη περίπτωση, ο υπευθυνος αγορών εν υπάλληλος. Οπότε δεν τον κόφτει να γοράσει η εταιρεία του που τζιαμέ που εν πιο φτηνά, αλλα που τζιαμέ που εν πιο πολλη η μίζα που θα εισπράττει, εφόσον εν να τους δώσει την δουλειά. (note: αυτό δεν συμβαίνει ΜΟΝΟ στις ασφαλιστικές)
Έτσι για να ανακεφαλαιώσουμε έχουμε, τις εκπτώσεις που παίρνουν τα συνεργεία, το "πουπανωπροίτζι", τζιαι επίσης τις μίζες. Αλλά δεν τελείωνει εδώ το πράμα. Στο παραφούσκωμα των τιμών τούτων, έχουμε και ένα άλλο βραχνά που ανεβάζει το "κασέ" ακόμα πιο ψηλά, και συγκεκριμένα 15% πιο πάνω. Ο γνωστός ΦΠΑ, ο οποίος προς το παρών έιναι 15% και αναμένεται να ψηλώσει στο εγγύς μέλλον.
Μετά περιμένουμε να μην είμαστε ακριβοί. Και όμως είμαστε οι πιο φτηνοί. Το πρόβλημα είναι ότι μέχρι να φτάσει το προϊον στον end user, ο τελευταίος όχι μόνο πληρώνει την νύφη, αλλά πλουμίζει την τζιόλας τζιαι μάλιστα πλουσιοπάροχα.
Οπότε κύριε πελάτη, που μου τηλεφώνησες εξωτερικό πως σε κλεφτω, νομίζω ότι διαβάζοντας το άρθρο, τζιαι όχι μόνο να δείς την επικεφαλίδα, θα βοηθούσε να αναγνωρίσεις τον "κλεφτη". Ναί, είσαι εσύ.
Σημείωση: Το εν λόγω άρθρο είναι από τον Πολίτη, τεύχος 12 Σεπτεμβρίου 2006, σελίδα 16.
Sunday, September 17, 2006
Υποδομη για γελια
Μόλις επέστρεψα από την Φρανκφούρτη, όπου επισκέφθηκα για μια φτομάδα μια διεθνή έκθεση. Η έκθεση ήταν αρκετά μεγάλη, όπως κάθε χρόνο (φέτος ήταν 60 χλμ οι διάδρομοι περίπτερο-περίπτερο). Τζιείνο που μου έκαμε εντύπωση τις τελευταίες μέρες, ήταν η ευκολία με την οποία οι επισκέπτες και εκθέτες έφεφκαν που την έκθεση, κάθε απόγευμα. Μέσα σε λιγότερο που 45 λεπτά, αντιπροσώποι 4,500 εκθετών τζιαι αρκετές δεκάδες χιλιάδες από τις 160,000 επισκέπτες εχάννονταν ως δια μαγείας. Μετρό, τραμ, τρόλλευ, λεωφορεία ταξί κλπ.
Τότε ήρθε στο νού μου η κουβέντα ενός συμπατριώτη και συνεργάτη/ανταγωνιστή: "Η Κύπρος, με την στρατηγική θέση που έχει, έπρεπε να ήταν πρωγεργάτης σε έτσι διεθνείς εκθέσεις." Εν λέω, σαν concept καλό. Μια διεθνής έκθεση-γέφυρα Ευρώπης-Αφρικής-Ασίας-Αραβικών χωρών. Θα "εσιεζούμαστουν στες λίρες" όπως είπε ο παίκτης. Αλλά εκτός του ότι εν έχουμε τα λεφτά για κάτι τέτοιο τζιαι τον εκθεσιακό χώρο (καλά ο χώρος διεθνούς έκθεσης, όσο τζιαι φορεί τους ντόπιους, αν φέρουμε τζιαι λλίες σιηλλιάες ξένους, πού εν να μπούν;), δεν έχουμε ούτε την υποδομή για κάτι τέτοιο.
Φανταστείτε ότι έχουμε τον σωστό εκθεσιακό χώρο, τα ξενοδοχεία μας σε off-peak season εν να κανίσουν για τους επισκέπτες & εκθέτες, καπαρέ δόξασι το Θεό έχουμε, εστιατόρια κλπ είμαστε OK. Εν η πρώτη ημέρα της έκθεσης, ούλλα στημένα έτοιμα μέρες πριν, τζιαι πηγαίνουν οι επισκέπτες κουτσά στραβά στην έκθεση. Όταν τελείωσει η έκθεση, πως θα φύουν;;; Με μετρό, με τρόλλευ, με τρένα, με τραμ έχουμε. Τα λεωφορεία μας λειτουργούν σε ρυθμούς λήθαργου, τζιαι τα ταξιά μας όσο πιο αργά πάσιν, τόσο παραπάνω χρεώνουν. Οι Κυπραίοι εν να το πιάσει ο καθένας το αυτοκίνητο του που το επάρκαρε όσο το δυνατόν πιο κοντα στην έισοδο, τζιαι εν να γίνει το γνωστό μπάχαλο όπως όταν έσιει συναυλία η Βίσσιη ή όταν παίζει Αποέλ - Ομόνοια ή ανοίξει κανένα Carrefour. Τωρά που ανέφερα το Carrefour, ανυπομονώ να δώ τί θα γίνει όταν ανοίξει τζιαι το Lidl, που λαλούν ότι εν ακόμα πιο φτήνο.
Ένιγουέης, πίσω στην κουβέντα μας. Το ππόιν μου εν ότι οι Κυπραίοι αργά η γλήορα, εν να καταφέρουν να φύουν που την έκθεση. Οι ξένοι με την δημόσια συγκοινωνία που έχουμε, εν να καταφέρουν να φύουν, ή πρέπει να κατασκηνώσουν πόξω; Η στρατηγική θέση τζιαι οι εφτζιές, εν φτάνουν ρε κουμπάρε για να γίνουμε μια εκθεσιακή διαηπειρωτική γέφυρα. Δαμέ έρκουνταν 2-3 σιηλλιάες πρόσφυγες την ημέρα τζιαι εφέφκαν οι παραπάνω αυθημερόν τζιαι ήταν θάυμα που εκαταφέραμε να γίνουμε μια γέφυρα σωτηρίας για τους γείτονές μας. Άσχετα αν ο κουμπαρος ο Ζήνος στο ιμμικρέησιο, πάει τριφτός τζιαι δουλεύφκει τζιαι οβερττάι ακόμα τζιαι σαββατοκύριακα για να κανονίσει τους πρόσφυγες που θέλουν να μείνουν. Γαμώτο, πάλε εξέφυα που το θέμα...
Δαμέ εκτός που το ότι η δημόσια συγκοινωνία εν ανύπαρκτη, οι δρόμοι εν χάλια, από υποδομή σχίζουμε, εν να γίνουμε τζιαι major διοργανωτές τζιαι hosts διεθνών εκθέσεων-γεφύρων γαμώτο. Γέφυρα μπορεί, αλλά της Άρτας. Ας μείνουμε όπως είμαστε τζιαι εν OK, σιορ!
Τότε ήρθε στο νού μου η κουβέντα ενός συμπατριώτη και συνεργάτη/ανταγωνιστή: "Η Κύπρος, με την στρατηγική θέση που έχει, έπρεπε να ήταν πρωγεργάτης σε έτσι διεθνείς εκθέσεις." Εν λέω, σαν concept καλό. Μια διεθνής έκθεση-γέφυρα Ευρώπης-Αφρικής-Ασίας-Αραβικών χωρών. Θα "εσιεζούμαστουν στες λίρες" όπως είπε ο παίκτης. Αλλά εκτός του ότι εν έχουμε τα λεφτά για κάτι τέτοιο τζιαι τον εκθεσιακό χώρο (καλά ο χώρος διεθνούς έκθεσης, όσο τζιαι φορεί τους ντόπιους, αν φέρουμε τζιαι λλίες σιηλλιάες ξένους, πού εν να μπούν;), δεν έχουμε ούτε την υποδομή για κάτι τέτοιο.
Φανταστείτε ότι έχουμε τον σωστό εκθεσιακό χώρο, τα ξενοδοχεία μας σε off-peak season εν να κανίσουν για τους επισκέπτες & εκθέτες, καπαρέ δόξασι το Θεό έχουμε, εστιατόρια κλπ είμαστε OK. Εν η πρώτη ημέρα της έκθεσης, ούλλα στημένα έτοιμα μέρες πριν, τζιαι πηγαίνουν οι επισκέπτες κουτσά στραβά στην έκθεση. Όταν τελείωσει η έκθεση, πως θα φύουν;;; Με μετρό, με τρόλλευ, με τρένα, με τραμ έχουμε. Τα λεωφορεία μας λειτουργούν σε ρυθμούς λήθαργου, τζιαι τα ταξιά μας όσο πιο αργά πάσιν, τόσο παραπάνω χρεώνουν. Οι Κυπραίοι εν να το πιάσει ο καθένας το αυτοκίνητο του που το επάρκαρε όσο το δυνατόν πιο κοντα στην έισοδο, τζιαι εν να γίνει το γνωστό μπάχαλο όπως όταν έσιει συναυλία η Βίσσιη ή όταν παίζει Αποέλ - Ομόνοια ή ανοίξει κανένα Carrefour. Τωρά που ανέφερα το Carrefour, ανυπομονώ να δώ τί θα γίνει όταν ανοίξει τζιαι το Lidl, που λαλούν ότι εν ακόμα πιο φτήνο.
Ένιγουέης, πίσω στην κουβέντα μας. Το ππόιν μου εν ότι οι Κυπραίοι αργά η γλήορα, εν να καταφέρουν να φύουν που την έκθεση. Οι ξένοι με την δημόσια συγκοινωνία που έχουμε, εν να καταφέρουν να φύουν, ή πρέπει να κατασκηνώσουν πόξω; Η στρατηγική θέση τζιαι οι εφτζιές, εν φτάνουν ρε κουμπάρε για να γίνουμε μια εκθεσιακή διαηπειρωτική γέφυρα. Δαμέ έρκουνταν 2-3 σιηλλιάες πρόσφυγες την ημέρα τζιαι εφέφκαν οι παραπάνω αυθημερόν τζιαι ήταν θάυμα που εκαταφέραμε να γίνουμε μια γέφυρα σωτηρίας για τους γείτονές μας. Άσχετα αν ο κουμπαρος ο Ζήνος στο ιμμικρέησιο, πάει τριφτός τζιαι δουλεύφκει τζιαι οβερττάι ακόμα τζιαι σαββατοκύριακα για να κανονίσει τους πρόσφυγες που θέλουν να μείνουν. Γαμώτο, πάλε εξέφυα που το θέμα...
Δαμέ εκτός που το ότι η δημόσια συγκοινωνία εν ανύπαρκτη, οι δρόμοι εν χάλια, από υποδομή σχίζουμε, εν να γίνουμε τζιαι major διοργανωτές τζιαι hosts διεθνών εκθέσεων-γεφύρων γαμώτο. Γέφυρα μπορεί, αλλά της Άρτας. Ας μείνουμε όπως είμαστε τζιαι εν OK, σιορ!
Saturday, September 09, 2006
Άνοιξε το Carrefour!
Επιτέλους, άνοιξε το Carrefour! Ήταν αυτό που μας έλειπε δαμέ στην Κύπρο για να αισθανθούμε πλήρως Ευρωπαίοι... Τζιαι με το που άνοιξε, εβουρήσαμε ούλλοι να προλάβουμε μήπως τζιαι λείψει τζιαι εν μείνει.... Carrefour τζιαι για λλόου μας. Σαν να τζιαι "έππεσε το μάννα εξ'ουρανού", τζιαι τσούπ εμουντάραν ούλλοι οι λημοκτονούντες. Είπε ο ιερέας "Δεύτε λάβετε Carrefour" τζιαι οι μάζες εξαπολυθήκαν, όχι με την λαμπαδα, αλλά με το καροτσάκι. Το τί ουρές στον δρόμο που παέι στο Carrefour, το τι αυτοκίνητα μες' τες χωράφες στην περιοχή γύρω, αστυνομία να προσπαθεί να συντονίσει την κίνηση, σεκιουριτάες τζιαι παρκαδόροι μες τες χωματσιές, για να παρκάρει ο Κυπραίος. Γιατί; Επειδή ήρτε επιτέλους το Carrefour.
Σήμερα επήρε μου μισή ώρα να πάω σε 2 πελάτες στην περιοχή που εκτίσαν το μαυρανάφεντο, σε απόσταση ενάμιση χιλιόμετρο τζιαι ένα φανάρι τροχαίας ενδιάμεσα. Το τί κίνηση τζιαι πανικός μέσα στο δρόμο εν περιγράφεται.
Εν ξέρω πώς να δικαιολογήσω την συμπεριφορά τούτη του Κυπραίου πολίτη. Τωρά να μου πείτε, γιατί εν μόνο με το Carrefour που έγινε έτσι; Θυμούμαι πριν χρόνια όταν επροτοήρτε το McDonald's. Ουρές, κακό, ακόμα λλίο ήταν να ήθελες τηλεφωνικό ρεζερβέησιο για να πάεις να φάεις ένα από τα χειρότερα χάμπουρκερ στο κόσμο. Αλλά ρε φίλε μου, ήρτε το McDonald's Κύπρο. Μέγα γεγονός!! Βουράτε, εσιέστην η Φανού.
Τωρά νομίζω πρέπει να θυμηθήκετε ότι κάπως έτσι επήαν τα πράματα με την άφιξη τατατάμ τατάμ...... του Starbucks (Βουράτε να πιείτε ένα overpriced καφέ σελφ σέρβις τζιαι να καμαρώσετε σαν γύφτικα σκεπάρνια: "Πίνω σκαφέ στο Starbucks"), του Goodys ("Ένα τσίζ, ένα τσίκυς και ένα τζούνιορ γεύμα, παρακαλώ"), του Costa Coffe (Αν έσιεις Μερσεντέ να την παρκάρεις πόξω, εννοείται) και πολλών άλλων.
Να το πώ απλά περιέργια,εν μπορώ αφού δεν είναι δυνατόν να βουρούν ούλλοι μέσα στον πανικό, "Παναϊα μου, άνοιξε το Φλό, πάμε νωρίς μήπως τζιαι δεν έβρουμε τραπέζι". Φυσικά η περιέργια παίζει το ρόλο της όπως και το μεγαλύτερο ρόλο παίζει το ότι "Σςςςςςς, εν πιο φτηνά". Αλλά η λέξη κλειδι στην προκειμένη περίπτωση και όχι μόνο είναι μία: Το Show. Μάλιστα κυρίες και κύριοι. Το show, όπως ο σύγχρονος Κυπραίος το αποκαλεί σνομπάροντας το στους τριγύρω του μεν, αλλά ασπαζόμενος κρυφά δε, είναι το αγαπημένο του σπόρ σήμερα. Ο ετυμολογικά σωστός όρος είναι show-off, αλλά ο Κυπραίος λαλεί το απλά show.
Ένιγουέϊς, το show, είναι μέσα στο γαίμα, μέσα στο DNA του Κυπραίου. Είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο έχει πολλές παραμέτρους που αν τις πιάσουμε, εν να θέλουμε πολλά blogs. Έτσι απλά να αναφέρουμε παραδείγματα για να κάμουμεν το ππόιν μας:
- Αυτοκίνητα: Ήταν της μόδας τα διπλοκάμπινα; Ούλλοι που ένα, έτσι πρόχειρο. Τα Μερσεντέ, ώς πρότεινος ήταν ταξί, τωρά εν όπως τα διπλοκάμπινα. Έχουν ούλλοι πο'να, αφού εν μόδα.
- Ταξίδκια: "Πέρσι ο κουμπάρος επήεν Κίνα. Έτσι για να του την σπάσω, έν να πάω πιο μακρυά φέτος, εν να πάω Αυστραλία."
- Σπίδκια: "Η κουμέρα, έκαμε δκιό σαλόνια στο καινούριο σπίτι της, έτσι εγώ στο δικό μου εν να κάμω τρία."
Αλλά εξεφύγαμεν λλίο που το αρχικό μας πρόβλημα: "Άνοιξε το Carrefour!" Είπαμε ότι ο Κυπραίος εν (α) περίεργος, (β) ότι όσο περνά ο τζιαιρός γίνεται τζιαι παραπάνω ππίντης (όσο τζιαι αν εξακολουθεί να το παίζει large τζιαι φουαρτάς) τζιαι τέλος ότι (γ) αρέσκει του το show (όϊ του καπαρέ, τζιαι τζιείνο αρέσκει του αλλά εμείς εν για το show-off που μιλούμε).
Λοιπόν, φανταστήκετε να ρωτηθεί κανένας την Δευτέρα "Επήες που το Carrefour;" τζιαι να απαντήσει όχι; Τι φρίκη, πως θα αντέξει το υποτιμητικό βλέμμα του άλλου που επήε, τζιαι "Εγώ επήα, τούτο εν τόσα, το άλλο εν τόσα, τζιαι εν πολλά φτηνά, εν πολλά ωραία, ευρωπαϊκά κλπ κλπ, τζιαι εν θα ξαναψουμνίσω που τον Ορφανίδη............" Φυσικά στο show, δεν θα συμπεριλάβει λεπτομέρειες όπως του "έκαμα μια ώρα να πάω, ππάρκινγκ εν είσιε, επερπάτησα αλωπως 2 ώρες για να ψουμνίσω, τζιαι επερίμενα 12 άτομα ουρά σε ένα που τα 42 ταμεία!" Γιατί; Because show must go on!
Σήμερα επήρε μου μισή ώρα να πάω σε 2 πελάτες στην περιοχή που εκτίσαν το μαυρανάφεντο, σε απόσταση ενάμιση χιλιόμετρο τζιαι ένα φανάρι τροχαίας ενδιάμεσα. Το τί κίνηση τζιαι πανικός μέσα στο δρόμο εν περιγράφεται.
Εν ξέρω πώς να δικαιολογήσω την συμπεριφορά τούτη του Κυπραίου πολίτη. Τωρά να μου πείτε, γιατί εν μόνο με το Carrefour που έγινε έτσι; Θυμούμαι πριν χρόνια όταν επροτοήρτε το McDonald's. Ουρές, κακό, ακόμα λλίο ήταν να ήθελες τηλεφωνικό ρεζερβέησιο για να πάεις να φάεις ένα από τα χειρότερα χάμπουρκερ στο κόσμο. Αλλά ρε φίλε μου, ήρτε το McDonald's Κύπρο. Μέγα γεγονός!! Βουράτε, εσιέστην η Φανού.
Τωρά νομίζω πρέπει να θυμηθήκετε ότι κάπως έτσι επήαν τα πράματα με την άφιξη τατατάμ τατάμ...... του Starbucks (Βουράτε να πιείτε ένα overpriced καφέ σελφ σέρβις τζιαι να καμαρώσετε σαν γύφτικα σκεπάρνια: "Πίνω σκαφέ στο Starbucks"), του Goodys ("Ένα τσίζ, ένα τσίκυς και ένα τζούνιορ γεύμα, παρακαλώ"), του Costa Coffe (Αν έσιεις Μερσεντέ να την παρκάρεις πόξω, εννοείται) και πολλών άλλων.
Να το πώ απλά περιέργια,εν μπορώ αφού δεν είναι δυνατόν να βουρούν ούλλοι μέσα στον πανικό, "Παναϊα μου, άνοιξε το Φλό, πάμε νωρίς μήπως τζιαι δεν έβρουμε τραπέζι". Φυσικά η περιέργια παίζει το ρόλο της όπως και το μεγαλύτερο ρόλο παίζει το ότι "Σςςςςςς, εν πιο φτηνά". Αλλά η λέξη κλειδι στην προκειμένη περίπτωση και όχι μόνο είναι μία: Το Show. Μάλιστα κυρίες και κύριοι. Το show, όπως ο σύγχρονος Κυπραίος το αποκαλεί σνομπάροντας το στους τριγύρω του μεν, αλλά ασπαζόμενος κρυφά δε, είναι το αγαπημένο του σπόρ σήμερα. Ο ετυμολογικά σωστός όρος είναι show-off, αλλά ο Κυπραίος λαλεί το απλά show.
Ένιγουέϊς, το show, είναι μέσα στο γαίμα, μέσα στο DNA του Κυπραίου. Είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο έχει πολλές παραμέτρους που αν τις πιάσουμε, εν να θέλουμε πολλά blogs. Έτσι απλά να αναφέρουμε παραδείγματα για να κάμουμεν το ππόιν μας:
- Αυτοκίνητα: Ήταν της μόδας τα διπλοκάμπινα; Ούλλοι που ένα, έτσι πρόχειρο. Τα Μερσεντέ, ώς πρότεινος ήταν ταξί, τωρά εν όπως τα διπλοκάμπινα. Έχουν ούλλοι πο'να, αφού εν μόδα.
- Ταξίδκια: "Πέρσι ο κουμπάρος επήεν Κίνα. Έτσι για να του την σπάσω, έν να πάω πιο μακρυά φέτος, εν να πάω Αυστραλία."
- Σπίδκια: "Η κουμέρα, έκαμε δκιό σαλόνια στο καινούριο σπίτι της, έτσι εγώ στο δικό μου εν να κάμω τρία."
Αλλά εξεφύγαμεν λλίο που το αρχικό μας πρόβλημα: "Άνοιξε το Carrefour!" Είπαμε ότι ο Κυπραίος εν (α) περίεργος, (β) ότι όσο περνά ο τζιαιρός γίνεται τζιαι παραπάνω ππίντης (όσο τζιαι αν εξακολουθεί να το παίζει large τζιαι φουαρτάς) τζιαι τέλος ότι (γ) αρέσκει του το show (όϊ του καπαρέ, τζιαι τζιείνο αρέσκει του αλλά εμείς εν για το show-off που μιλούμε).
Λοιπόν, φανταστήκετε να ρωτηθεί κανένας την Δευτέρα "Επήες που το Carrefour;" τζιαι να απαντήσει όχι; Τι φρίκη, πως θα αντέξει το υποτιμητικό βλέμμα του άλλου που επήε, τζιαι "Εγώ επήα, τούτο εν τόσα, το άλλο εν τόσα, τζιαι εν πολλά φτηνά, εν πολλά ωραία, ευρωπαϊκά κλπ κλπ, τζιαι εν θα ξαναψουμνίσω που τον Ορφανίδη............" Φυσικά στο show, δεν θα συμπεριλάβει λεπτομέρειες όπως του "έκαμα μια ώρα να πάω, ππάρκινγκ εν είσιε, επερπάτησα αλωπως 2 ώρες για να ψουμνίσω, τζιαι επερίμενα 12 άτομα ουρά σε ένα που τα 42 ταμεία!" Γιατί; Because show must go on!
Monday, August 28, 2006
Διακοπές Τέλος...
Επήαν τζιαι οι διακοπές.... Τζιαι άλλες να είσιεν πέιτε μου.
Τελικά επήα με την τάρλη μου,μια κρουαζιέρα που τα γκρίκ άιλαντς. Ήταν ωραία, έν λέω καλά επεράσαμεν. Το μόνο αρνητικό της κρουαζιέρας ήταν ένα: Το πλοίο είσιεν πολλούς Κυπραίους!!!
Τωρά εν να μου πείτε, καλά, εφόσον το πλοίο ήταν Κυπριακό τζιαι έφυεν που την Λεμεσό, τί ήθελες να έσιει; Σωστά, αλλα δυστυχώς εν εσκέφτηκα το συγκεκριμένο factor πριν την κρουαζιέρα.
Ένιγουεϊς, κατά την διάρκεια της κρουαζιέρας αυτής εδιεπίστωσα αρκετά μεν, και επιβεβαίωσα άλλα δε, χαρακτηριστικά του σημερινού Κυπραίου:
1) Οι Κυπραίοι ταξιδέφκουν οικογενειακώς, ακόμα και όταν η οικογένεια αποτελεί ένα μικρό χωριό. Εν λέω, καλή η οικογενειακή θαλπωρή τζιαι ενότητα αλλά "που πάει ρε κουμπάρε με τέσσερα κοπελλούθκια πάνω στο πλοίο;" Τζιαι το άλλο ερώτημα που με κάφκει είναι "Την πεθέρα σου τί την έφερες πάνω στο πλοίο να κάμει;"
Ήταν πραγματικά τρομακτική η ηχορύπανση που τα κοπελλούθκια, τζιαι εβουρούσαν τους ταπισόν οι γονιοί τους ούλλοι την ώρα, όϊ ελερωθήκαν, όϊ εκατουρηθήκαν, όϊ εθέλαν να παίξουν στα slot-machines, όϊ έπιαν τους η ναυτία, όϊ εν εκαθουνταν ένα τόπο. Η φάση ήταν που ήβραμεν τρικυμία τζιαι εβουρούσαν οι καμαριέρες τζιαι οι καθαρίστριες να καθαρίζουν τους εμετούς. Τζιαι εσύ εβούρας, τζιαι η πεθέρα σου (που υποτίθεται ήρτε με την δικαιολογία ότι εν να γλέπει να κοπελλούθκια) εκάθετουν αμέριμνη τζιαι εσύ ετράβας.
2) Οι Κυπραίοι είναι γνώστες των παντών. Δεν τους φέφκει τίποτε τζιαι ξέρουν τζιαι εκφέρουν γνώμη για τα πάντα. Το τι "πόρτους" άκουσα που τους συνταξιδιώτες μου εν λέγεται:
* Το πλοίο "σούζει" πολλά τζιαι τούτον το πλοίο εν κάμνει για ταξίδκια στους ωκεανούς (ειδημων ο άνθρωπος, εταξίδευε την ώρα που το είπε στον ωκεανο της Μεσογείου....)
* "Επήεν να φκεί έξω, τζιαι είπα του να μεν ανοίξει την πόρτα γιατί εν θα τα κατάφερνε τζιαι εν με άκουσε" λέει ένας άλλος ειδήμων." Το πλοίο τζιείνη την ώρα πρέπει να είσιεν κλίση 60 μοίρες πώς να τα καταφέρει." Ε, σιγά ρε πάsh επιστήμονα γαμώτο, καλά τζιαι εν εβυθιστήκαμε δηλαδή.
* Μια που τις συζητήσεις του προγεύματος, ήταν τα "επιτεύγματα" της προηγούμενης νύχτας στο καζίνο. Ο πιο ωραίος ήταν ένας που είπε για το πως έχασε στο blackjack: "Εκατάλαβα ότι ήταν να μου σύρει 10 τζιαι να χάσω πριν να μου το σύρει, αλλά έπαιξα το τζιαι έχασα". Αφού το κατάλαβες τι έπαιξες καλό;
* Ακόμα και διατροφικές συμβουλές συμβουλες ακούσαμεν εν ώρα προγεύματος. Έτυχε μια μέρα να συμφάγω πρόγευμα με μια οικογένεια (πατέρας, κόρη, μητέρα πεθερά - ο κανακάρης που μετά είδα ότι ήταν ένα παιδί συνότζιαιρο μου, αλλά βόρτος τζιαι τζιεινος, τζιοιμάτουν).
Πατέρας: "Κανεί ποτούτα τα πράματα "(τα ποτούτα τα πράματα ήταν κρουασανάκια). "Έφαες πέντε τζιαι εν καμνουν καλό, εν να πασιύνεις. Άδε επάσιυνες ίνταλοϊς έγινε πάλε. " (Ααααατς, τακτ ο άλλος, ούτε πως δίπλα τους εκάθουμουν εγώ τζιαι πάρα δίπλα η τάρλη μου.)
Κόρη: "Παπά μιλούν ελληνικά τούτοι;"(Οι τούτοι είμασταν εμείς, τζιαι εντάξει η τάρλη καταλαβαίνει λλία ελληνικά αλλά εγώ μάλλον καταλάβω κάτι παραπάνω). Ενιγούεϊς , η μιτσιά τουλάχιστον εκατάλαβε ότι η ευγένεια του παπά της έσπαζε κόκκαλα, αλλά τζιαι τζιένης εν επήαιννε πίσω.
Στο επόμενο λεπτό:
Πατέρας (δείχνοντας στην κόρη τον κρόκο του αυκού του): Έλα, φάε το τούτο τζιαι εν εν καλό, πειράζει με να τρώω έτσι πράματα. Μάλλον, στα δκιο λεπτά η κόρη του επάστυνε, εχώνεψε τα "πραματα" τζιαι ένας κρόκος ήταν ΟΚ.
3) Το show-off, είναι μέσα στο γαίμα του Κυπραίου.
* Φτάνουμε Σαντορίνη. Ούλλοι φωτογραφίες το ηλιοβασίλεμα, τζιαι ακολούθως mms την φωτογραφία: "Ελά κόρη, έστειλα σου την φωτογραφία το ηλιοβασίλεμα που την Σαντορίνη, είδες το; Όϊ;;; Εν πιάννει φωτογραφίες το τηλέφωνο σου; Ε, καλάν τότε να το στείλω στο τηλέφωνο της Σαβούλλας, πιάννει έννεν;"
* Μόλις μπάινουμε στο λιμάνι της Μυκόνου, ένας παίχτης ο οποίος ήταν οικογενειακώς με τη γενέκα τζιαι 3 κοπελλούθκια, πιάννει τον παρέα του στο μόπαϊλ: "Έλα ρέ, ήρταμε Μύκονο... Εν να πάμε στην παραλία με τους γυμνιστές τωρά". Ναι ρε, να πάτε,οικογενειακώς.
Πάντως, τούτα είναι λίγα τα οποία μπορώ να θυμηθώ τωρά, που τζιείνα που εγίναν στην κρουαζιέρα. Άτε κανεί τζιαι αν τα γράψω ούλλα εν να μεν τελείωσω.
Τελικά επήα με την τάρλη μου,μια κρουαζιέρα που τα γκρίκ άιλαντς. Ήταν ωραία, έν λέω καλά επεράσαμεν. Το μόνο αρνητικό της κρουαζιέρας ήταν ένα: Το πλοίο είσιεν πολλούς Κυπραίους!!!
Τωρά εν να μου πείτε, καλά, εφόσον το πλοίο ήταν Κυπριακό τζιαι έφυεν που την Λεμεσό, τί ήθελες να έσιει; Σωστά, αλλα δυστυχώς εν εσκέφτηκα το συγκεκριμένο factor πριν την κρουαζιέρα.
Ένιγουεϊς, κατά την διάρκεια της κρουαζιέρας αυτής εδιεπίστωσα αρκετά μεν, και επιβεβαίωσα άλλα δε, χαρακτηριστικά του σημερινού Κυπραίου:
1) Οι Κυπραίοι ταξιδέφκουν οικογενειακώς, ακόμα και όταν η οικογένεια αποτελεί ένα μικρό χωριό. Εν λέω, καλή η οικογενειακή θαλπωρή τζιαι ενότητα αλλά "που πάει ρε κουμπάρε με τέσσερα κοπελλούθκια πάνω στο πλοίο;" Τζιαι το άλλο ερώτημα που με κάφκει είναι "Την πεθέρα σου τί την έφερες πάνω στο πλοίο να κάμει;"
Ήταν πραγματικά τρομακτική η ηχορύπανση που τα κοπελλούθκια, τζιαι εβουρούσαν τους ταπισόν οι γονιοί τους ούλλοι την ώρα, όϊ ελερωθήκαν, όϊ εκατουρηθήκαν, όϊ εθέλαν να παίξουν στα slot-machines, όϊ έπιαν τους η ναυτία, όϊ εν εκαθουνταν ένα τόπο. Η φάση ήταν που ήβραμεν τρικυμία τζιαι εβουρούσαν οι καμαριέρες τζιαι οι καθαρίστριες να καθαρίζουν τους εμετούς. Τζιαι εσύ εβούρας, τζιαι η πεθέρα σου (που υποτίθεται ήρτε με την δικαιολογία ότι εν να γλέπει να κοπελλούθκια) εκάθετουν αμέριμνη τζιαι εσύ ετράβας.
2) Οι Κυπραίοι είναι γνώστες των παντών. Δεν τους φέφκει τίποτε τζιαι ξέρουν τζιαι εκφέρουν γνώμη για τα πάντα. Το τι "πόρτους" άκουσα που τους συνταξιδιώτες μου εν λέγεται:
* Το πλοίο "σούζει" πολλά τζιαι τούτον το πλοίο εν κάμνει για ταξίδκια στους ωκεανούς (ειδημων ο άνθρωπος, εταξίδευε την ώρα που το είπε στον ωκεανο της Μεσογείου....)
* "Επήεν να φκεί έξω, τζιαι είπα του να μεν ανοίξει την πόρτα γιατί εν θα τα κατάφερνε τζιαι εν με άκουσε" λέει ένας άλλος ειδήμων." Το πλοίο τζιείνη την ώρα πρέπει να είσιεν κλίση 60 μοίρες πώς να τα καταφέρει." Ε, σιγά ρε πάsh επιστήμονα γαμώτο, καλά τζιαι εν εβυθιστήκαμε δηλαδή.
* Μια που τις συζητήσεις του προγεύματος, ήταν τα "επιτεύγματα" της προηγούμενης νύχτας στο καζίνο. Ο πιο ωραίος ήταν ένας που είπε για το πως έχασε στο blackjack: "Εκατάλαβα ότι ήταν να μου σύρει 10 τζιαι να χάσω πριν να μου το σύρει, αλλά έπαιξα το τζιαι έχασα". Αφού το κατάλαβες τι έπαιξες καλό;
* Ακόμα και διατροφικές συμβουλές συμβουλες ακούσαμεν εν ώρα προγεύματος. Έτυχε μια μέρα να συμφάγω πρόγευμα με μια οικογένεια (πατέρας, κόρη, μητέρα πεθερά - ο κανακάρης που μετά είδα ότι ήταν ένα παιδί συνότζιαιρο μου, αλλά βόρτος τζιαι τζιεινος, τζιοιμάτουν).
Πατέρας: "Κανεί ποτούτα τα πράματα "(τα ποτούτα τα πράματα ήταν κρουασανάκια). "Έφαες πέντε τζιαι εν καμνουν καλό, εν να πασιύνεις. Άδε επάσιυνες ίνταλοϊς έγινε πάλε. " (Ααααατς, τακτ ο άλλος, ούτε πως δίπλα τους εκάθουμουν εγώ τζιαι πάρα δίπλα η τάρλη μου.)
Κόρη: "Παπά μιλούν ελληνικά τούτοι;"(Οι τούτοι είμασταν εμείς, τζιαι εντάξει η τάρλη καταλαβαίνει λλία ελληνικά αλλά εγώ μάλλον καταλάβω κάτι παραπάνω). Ενιγούεϊς , η μιτσιά τουλάχιστον εκατάλαβε ότι η ευγένεια του παπά της έσπαζε κόκκαλα, αλλά τζιαι τζιένης εν επήαιννε πίσω.
Στο επόμενο λεπτό:
Πατέρας (δείχνοντας στην κόρη τον κρόκο του αυκού του): Έλα, φάε το τούτο τζιαι εν εν καλό, πειράζει με να τρώω έτσι πράματα. Μάλλον, στα δκιο λεπτά η κόρη του επάστυνε, εχώνεψε τα "πραματα" τζιαι ένας κρόκος ήταν ΟΚ.
3) Το show-off, είναι μέσα στο γαίμα του Κυπραίου.
* Φτάνουμε Σαντορίνη. Ούλλοι φωτογραφίες το ηλιοβασίλεμα, τζιαι ακολούθως mms την φωτογραφία: "Ελά κόρη, έστειλα σου την φωτογραφία το ηλιοβασίλεμα που την Σαντορίνη, είδες το; Όϊ;;; Εν πιάννει φωτογραφίες το τηλέφωνο σου; Ε, καλάν τότε να το στείλω στο τηλέφωνο της Σαβούλλας, πιάννει έννεν;"
* Μόλις μπάινουμε στο λιμάνι της Μυκόνου, ένας παίχτης ο οποίος ήταν οικογενειακώς με τη γενέκα τζιαι 3 κοπελλούθκια, πιάννει τον παρέα του στο μόπαϊλ: "Έλα ρέ, ήρταμε Μύκονο... Εν να πάμε στην παραλία με τους γυμνιστές τωρά". Ναι ρε, να πάτε,οικογενειακώς.
Πάντως, τούτα είναι λίγα τα οποία μπορώ να θυμηθώ τωρά, που τζιείνα που εγίναν στην κρουαζιέρα. Άτε κανεί τζιαι αν τα γράψω ούλλα εν να μεν τελείωσω.
Subscribe to:
Posts (Atom)
